Je kunt al heel lang qua leeftijd officieel volwassen zijn, maar je feitelijk op sommige momenten, in bepaalde situaties richting specifieke personen nog onvolwassen gedragen. Misschien heb je het zelf niet eens door dat je je gedraagt als een peuter, kleuter of als een tiener. Wil je weten of je werkelijk in de praktijk handelt en wandelt als volwassen persoon, vraag dan eens aan iemand die je goed kent of die jou te allen tijde een volwassen persoonlijkheid vindt.
Hoe herken je onvolwassen gedrag? Je bent erg met jezelf bezig en hebt nauwelijks oog voor een ander. Je oordeelt snoeihard over een ander en je kent nauwelijks empathie. Je bent snel op je teentjes getrapt. Je voelt je snel gepasseerd en niet gezien en begrepen. Je vindt het lastig om je aan te passen aan veranderende omstandigheden: je hebt moeite om flexibel te zijn. Als je in de moeilijkheden zit, geef je primair een ander of de omstandigheden de schuld, je kijkt niet eerst naar je eigen aandeel. Je vindt het moeilijk om met mislukkingen, tegenvallers en tegenslagen om te gaan. Je blijft lang hangen in negatieve emoties. Je ergens overheen zetten is niet eenvoudig voor je. Je omgeving ervaart je als vermoeiend en lastig. Je merkt dat de ander je uit de weg gaat, geen contact met je zoekt en in feite geen zin in je heeft. Je vindt het lastig om nieuwe dingen te leren: je stelt ze uit, je stelt ze ter discussie, je denkt dat het voor jou niet nodig is. Je verzet je tegen nieuwe ideeën en ontwikkelingen: je stelt de meerwaarde ter discussie, je ziet meer leeuwen en beren dan kansen. Je lacht nauwelijks, humor is al lang verdwenen uit je leven.
Het is niet vreemd dat je soms onvolwassen reageert, terugvalt in leeftijd, als je slecht nieuws hebt gehad, je ziek bent of je niet goed voelt. Dat is een normale reactie op een bepaalde situatie. Als je je niet ‘herpakt’ en je blijft hangen in onvolwassen gedragingen, dan is er werk aan de winkel en is het handig dat je je ontwikkelt tot een volwassen persoon. Een persoon die zijn/haar verantwoordelijkheid neemt voor zichzelf, zijn/haar naaste en omgeving. Een persoon die nieuwsgierig en leergierig is. Een persoon die tegenslagen, teleurstellingen als een ‘part of life’ ziet. Een persoon die als iets niet lukt, niet wegzakt in slachtofferschap, maar die – misschien niet meteen – op zoek gaat naar andere wegen en nieuwe mogelijkheden.
Een persoon die niet zijn/haar ouders, ministers, managers voor van alles en nog wat beschuldigt, maar die kijkt naar zijn/haar eigen aandeel in iets en die durft te kijken naar het realiteitsgehalte van de eigen wensen en verwachtingen. Een persoon die het niet nodig heeft de ander te veroordelen, te becommentariëren, te bekritiseren, omdat hij/zij genoeg heeft aan zichzelf.