Je kent het misschien: je krijgt in je werk de opdracht om iets uit te voeren waar je niet achter staat. Je gelooft niet dat het technisch of praktisch gezien kan. Je hebt twijfels over de financieel economische kant van de zaken. Je hebt morele bezwaren. Je deelt ze met degene die je de opdracht geeft. Je vertelt wat je bezwaren zijn en wat er gebeurt als het plan toch doorgaat, als de opdracht uitgevoerd wordt. Er wordt (vanaf de buitenkant gezien) naar je geluisterd, maar het is duidelijk: jouw bezwaren worden niet overgenomen; je moet de opdracht uitvoeren. Je kunt verzet (blijven) bieden. Dat is menselijk gezien logisch, want je kunt je bezwaren niet als sneeuw voor de zon laten verdwijnen. Als je om wat voor reden dan ook niet in de positie bent om ‘nee’ te zeggen, dan zit er niets anders op dan te doen wat je gevraagd wordt. Of je moet in de positie zijn om ontslag te nemen. Als je niet kunt of wilt buigen en je vasthoudt aan je bezwaren (hoe legitiem en ‘waar’ die ook zijn!), dan creëer je een onmogelijke situatie. Om niet in een onwerkbare situatie terecht te komen waar het hard tegen hard gaat, wordt er wijsheid van je gevraagd. En wijs ben je als je de realiteit accepteert en daarnaast je eigen legitieme bezwaren nog steeds serieus neemt. De uitdaging is om niet keer op keer je bezwaren weer onder een ieders aandacht te brengen. Dat heeft geen zin. Je hebt dat immers al gedaan en dat werkte niet. Wil je effectief zijn in deze voor jou lastige situatie, dan kan voor jou de lijn zijn: wat kan ik doen om uitwassen te voorkomen? Wat kan ik vanuit mijn verantwoordelijkheid doen om de schade te beperken? Het is waardevol om in de gegeven situatie je te focussen op datgene wat mogelijk is en je niet te ontwikkelen als een obstakel of blokkade, want dan zal je invloed zeker nihil zijn.
