De ander heeft recht op respect en liefde wat hij/zij ook (jou aan)gedaan heeft, hoe hij/zij er ook uitziet, hoe arm of rijk hij/zij ook is, wat zijn/haar karakter ook is. Als de ander deze fundamentele erkenning niet krijgt, gaat hij/zij ‘rare’ dingen doen omdat hij/zij niet als een mens gezien en behandeld wordt. De ander wordt onrustig, brutaal, agressief en zorgt voor problemen, conflicten etc. Het kan helaas lastig zijn om de fundamentele rechten van de ander te erkennen, zeker als die ander vervelend of zelfs gevaarlijk is. Als de ander je pijn heeft gedaan, je verlaten heeft, je benadeeld heeft, je beschaamd heeft, is het bijzonder moeilijk het bestaansrecht van diegene te respecteren. Dan is je primaire reactie om de ander te miskennen, te doen of die niet bestaat, te negeren. Je gaat de ander uit de weg of misschien vlucht je van hem/haar weg. Juist in deze situaties is het belangrijk dat je het recht om er te zijn erkent. Dit betekent natuurlijk niet dat je zijn/haar handel en wandel , denken en doen goedkeurt. Het betekent niet dat je hem/haar in je huis binnenlaat, bevriend met hem/haar hoeft te zijn. Het betekent wel dat je je realiseert dat de ander recht heeft om te leven, recht heeft op geluk. Als je dit niet over je hart kunt verkrijgen, heb je een grote kans op zelfoverschatting; je acht jezelf beter dan de ander. En dat maakt je geen aangenaam mens.