Als je openstaat voor de ander, zul je merken dat die over bepaalde kwesties, vragen anders voelt en denkt dan jij. Het is menselijk dat je je dat aantrekt, omdat je in essentie een sociaal wezen bent dat behoefte heeft aan aansluiting, overeenstemming en begrip. Het gegeven dat de mening, de visie van een ander je wat doet, betekent niet dat je die overneemt, dat je je conformeert, aansluit bij wat de ander beweert, voelt, vindt. Je kunt voelen dat je moet kiezen tussen de goedkeuring van de ander en het beschermen van je eigen authenticiteit en onafhankelijkheid. Zie onder ogen, accepteer dat je je wat aantrekt van wat de ander vindt. Dat is normaal en menselijk. Kijk waar de verschillen zitten. Waarin verschil je van wat de ander vindt en wat jij vindt? Kun je invoelen, begrijpen waarom de ander vindt wat die vindt. Invoelen en begrijpen betekent niet goedkeuren en onderschrijven. Pas als je het probeert te begrijpen kun je kiezen waar je zelf voor gaat. Is het voor jou goed om de mening van de ander over te nemen? Mee te gaan in wat de ander wil? Of kies je toch voor datgene wat voor jezelf juist is? En neem je de kritiek of het onbegrip op de koop toe? Als je er na rijp, intern beraad voor kiest om je eigen kompas te volgen, voelt dat beter dan wanneer je de mening van de ander volgt puur vanwege de angst voor uitsluiting of afkeuring. Dat voelt niet goed, omdat je je innerlijke kompas hebt verloochend.
