Als je in een onzekere of lastige situatie zit is het menselijk dat je in je angst-modus schiet. Je bent zo bang te verliezen wat je hebt dat je je met hand en tand verdedigt. Angst is volstrekt normaal en begrijpelijk. Onderken dit en ontken het niet. Door je angst sta je nauwelijks open voor de ander. Je luistert slecht naar wat anderen zeggen, je hebt geen oog voor nieuwe kansen of alternatieven. Het enige wat je doet is jezelf herhalen. Je angst-modus zet je (onbewust) in om jezelf te beschermen en te verdedigen. Maar diezelfde angst-modus zorgt ervoor dat je het contact met de ander blokkeert en dat je jezelf isoleert. De boodschappen van de ander komen niet bij je binnen. Je staat er niet voor open, je bent bezig met jezelf. Doordat de ander niet bij je binnenkomt komen mogelijke openingen, alternatieven, gebaren, om je te helpen ook niet binnen. Je angst zorgt ervoor dat je geen nieuwe stap ziet. Vernieuwing komt niet tot stand terwijl de situatie vraagt om het oude los te laten. Zie je angst onder ogen en erken het. Anders zet je je zelf vast. En gaat de situatie voor je beslissen. Wat je niet erkent, pak je niet aan. Kun je niet oplossen, dus onderzoek je angst. Waar ben je bang voor? Om te mislukken, om iets of iemand te verliezen, om alleen te zijn, om de ander teleur te stellen, om een conflict aan te gaan? Wat is het ergste dat je kan gebeuren? Door jezelf deze vraag te stellen, onderzoek je je angst en hierdoor wordt je angst ter plekke minder. Dit geeft je rust. Door je angst te onderzoeken voel je dat er altijd oplossingen zijn. En komt er meteen ruimte voor alternatieven, voor oplossingen. Het is de kunst om dat wat naar voren komt als alternatief, als oplossing ook daadwerkelijk te gaan doen. Wacht niet te lang maar onderneem actie. Als je iets gaat doen krijg je direct meer controle over je situatie. Stop al je energie in actie en je merkt dat je angst afneemt. Er is altijd iets wat je kunt doen, altijd.
