Je lijdt het meest aan het lijden dat je vreest

Ken je het? Je ziet als een berg tegen een situatie, tegen een ontmoeting, tegen een boodschap op. Vanuit je bezorgdheid, angst vul je datgene wat er mogelijk gaat gebeuren al helemaal in. En dat invullen zorgt er niet voor dat je rustiger wordt, integendeel. De ergste ‘doemscenario’s’ ontvouwen zich in je hoofd. En op de een of andere rare manier denk je onbewust dat je door zo’n mentale ‘voorbereiding’ dat ernstige, moeilijke, pijnlijke beter kunt hanteren, omdat je jezelf voorbereid hebt. Het tegendeel is waar: je creëert op voorhand stress, waardoor je ‘stijf van spanning’ het gebeuren tegemoet treedt. De meest slechte uitgangspositie die je kunt hebben. Als je stijf van de zenuwen staat, kun je niet goed waarnemen en kun je makkelijk in de valkuil kukelen om primair en vanuit je emoties te reageren. De praktijk laat zien dat dat weinig vruchtbaars in zich draagt. Als je bang bent, inventariseer dan gerust de risico’s. Benoem ze, som ze op. Niks mis mee. Breng alles maar in kaart om daarna alle risico’s aan je laars te lappen! Je zult dan meteen merken dat de meeste risico’s geen echte risico’s blijken te zijn en meestal spinsels van je eigen geest zijn. Als je jezelf – zij het met kloppend hart – in de ‘durf-stand’ brengt, stelt je lichaam zich ook daar op in en dat is bijzonder gunstig. Je lichaam gaat stromen en de energie die vrijkomt laat je voelen dat je veel, zo niet alles aankunt. Laat maar komen die risico’s, problemen, obstakels. Je ziet wel hoe je ermee om zult gaan, je staat open voor alles wat er kan gebeuren. Durf. Durven is je niet door je angst of onzekerheid uit het veld laten slaan, omdat je weet dat veel daarvan gebaseerd is op eigen gevormde beelden. Het gezegde: “De mens lijdt het meest aan het lijden dat hij vreest, doch dat nooit op komt dagen”, is echt waar. Laat dit gezegde je leidraad zijn als je keer op keer je zelf eronder houdt door toe te geven aan je onzekerheid en angst!