Als je zelfbewust bent, weet wat je kunt en wat je niet kunt en daar naar handelt, kun je snel als arrogant worden gezien. Het vertrouwen in jezelf wordt als negatief ervaren. Arrogantie betekent per definitief dat je buitengesloten wordt. Juist vanwege de angst op uitsluiting wordt gelijkheid gestimuleerd. Iedereen is gelijk en heb maar niet de illusie dat je beter bent dan de ander. Maar waar is het recht op verschil? Je bent anders dan de ander. Je kunt andere dingen dan de ander. Het verschil zorgt voor ontwikkeling. Want jouw verschil triggert de ander ook tot iets anders dan meer van hetzelfde. Gelijkheid verzwakt. Verschillen erkennen, ervoor uitkomen en ze benutten stimuleert. Als je je eigen verschil waardeert stimuleert dat je innerlijke kracht. Je bent je bewust van jezelf maar ook van wat de ander kan bijdragen. Je weet dat je in staat bent tot een eigen inbreng. Jouw anders zijn is relevant. Je anders zijn is van waarde. Niet om je erop voor te laten staan maar omdat het kan zorgen voor een andere kijk, een andere inbreng. Zeker als je tegen de meerderheid durft in te gaan. Als je je stem durft te laten horen. Arrogant ben je als je vindt dat je de wijsheid in pacht hebt. Als de inbreng van een ander minder waard is. In essentie houdt arrogantie in dat je je afsluit voor de ander. Jouw kracht is boven alles verheven. Maar je kunt je openstellen voor de ander, luisteren naar en verwerken van wat die zegt en toch tot de slotsom komen dat je voor je eigen lijn gaat. Durf te zeggen dat je het verschil kunt maken. Met name op die terreinen waarvan je weet dat je iets kunt, omdat je dat letterlijk en figuurlijk bevestigd hebt gekregen van (kritische) anderen.
