Het is heel makkelijk om een oordeel over de ander te vellen, uitspraken te doen over zijn/haar doen en laten, niet verder te kijken dan je neus lang is of heel snel iets te vinden over de ander, wat de ander verkeerd ziet, fout doet. Dat is wel zo eenvoudig voor jezelf. Dan hoef je niet na te denken. Als je met je verstand ergens niet bij kunt, als je de situatie of de ander echt niet begrijpt, maak je er dan niet van af door snel een mening te vormen. Dat is te simpel. En het brengt je uiteindelijk niet echt verder. De uitdaging is om je oordeel uit te stellen en eens in kaart te brengen hoe de context van de ander eruitziet. Hoe kan het dat de ander doet zoals die doet? Er moet immers een reden zijn voor een bepaald gedrag. Ga er maar van uit dat er voor ieder gedrag een reden is. En dat het gedrag voor degene die het vertoont uitermate passend is. Verdiep je in de ander. Vanuit wat voor ervaringen, zienswijze kijkt die naar de dingen? Wat is zijn/haar focus? Hoe kan dat? Hoe kan het dat het gedrag voor de persoon in kwestie logisch is? Wat is de logica van waaruit de ander opereert? Wat kun jij dan met de kennis die je nu hebt om een verbinding met de ander te maken? Want pas nadat je een verbinding hebt gemaakt met de belevingswereld van de ander, heeft het zin om je feedback te geven. Eerder heeft het geen zin, want dan vindt jouw boodschap geen landingsbaan. Verdiep je in de context. Dat kan je veel helderheid geven over waarom de ander doet wat hij/zij doet. En dat geeft jou de kans om een verbindingspoging te doen.
