Je kunt pas adequaat omgaan met de emoties van de ander als je goed met je eigen emoties kunt omgaan. Als je je eigen emoties kent en durft te ervaren en weet wanneer je ze wel en wanneer je ze niet kunt uiten, geeft dat je een stevige basis in je interactie met de ander. Durf je jezelf af te vragen wat je voelt? Durf je stil te staan bij je ervaringen? Ook als die negatief zijn? Het kan soms verstandig zijn je emoties niet te tonen aan de ander. Omdat zijn/haar emotionele reactie ervoor kan zorgen dat datgene waar het werkelijk omgaat niet meer besproken wordt. Maar soms is het juist wel nodig je emoties te uiten om de ander te laten ervaren dat het menens of ingrijpend voor je is. Als je je eigen emoties kent, ben je beter in staat om die van de ander te hanteren. Je kunt de ander ruimte geven om zijn/haar hart te luchten, om zich uit te spreken. Je raakt niet verwikkeld omdat je je eigen emoties onderkent. Als je je eigen emoties kent, komen ze niet naar buiten als de ander zijn (heftige) emoties uit en kun je je op de ander richten. Jouw emoties werken niet door in de gesprekken met de ander. En dat is wel zo rustig. En voorkomt verwikkelingen.
