Hoe meer je je verzet tegen je onvolmaaktheid, hoe meer problemen je in je leven zult ervaren. Hoe meer je niet kunt accepteren dat je niet perfect bent, hoe geïrriteerder je zult zijn over dat wat je zelf niet goed doet. Of wat de ander fout doet in jouw ogen. Je bent in feite permanent ‘under construction’. Als je dit als een gegeven ziet, kan dat je rust geven. Als je jezelf kunt accepteren als een onaf persoon, als iemand die onhandig is, die zwakheden heeft, kun je het leven nemen zoals het is. Omdat je weet dat een perfecte staat een illusie is. Als je je eigen imperfectie accepteert, kun je de ander makkelijker liefhebben. Met zijn/haar onvermogen, onhandigheid of falen. En kun je stap voor stap jezelf verbeteren. Door kleine, realistische veranderdoelen te formuleren. Door open te zijn over je ontwikkelpunten. Door van je fouten te leren. Je bent onvolmaakt. En dat betekent dat er nog het een en ander te ontwikkelen valt. Stap voor stap.
