Je wilt er niet aan. Je houdt jezelf voor de gek en gaat ervan uit dat het lijden niet tot je natuurlijke staat behoort. Dat wordt trouwens ook door sommige religieuze en spirituele stromingen beweerd. Dit betekent dat als je (in bepaalde periodes) lijdt, dit eigenlijk niet de bedoeling zou zijn, dat er iets ‘verkeerds’ (met je) is. Maar wat als dit een verkeerde voorstelling van zaken is? Als lijden gewoon bij leven hoort? Als je er eens van uitgaat dat ieder menselijk wezen lijden kent en dat het enige dat verschillend is, de wijze is waarop dat lijden zich in iemands leven manifesteert. Als dat zo is, hoef je lijden niet met alle macht te bestrijden. Je hoeft dan vervelende of pijnlijke zaken niet te ontkennen, te bagatelliseren of meteen op te lossen. Het mag er gewoon zijn. Het is niet verkeerd. Het is er net als blijheid. Als je het lijden als een gegeven kunt zien, kun je er relaxed mee omgaan en zul je merken dat je ‘lijdensdruk’ minder wordt, omdat er niets met alle macht en kracht ‘bestreden’ hoeft te worden. Lijden is er altijd, ook als jij er geen zin in of tijd voor hebt. Het lijden hoort bij het leven zoals licht en donker bij elkaar horen. Vragen stellen waarom je moet lijden is energieverspilling, omdat je daar in het hier en nu geen bevredigend antwoord op zult krijgen. Accepteer het en je voelt je ter plekke “lichter”.
