Waar gewerkt wordt vallen spaanders. Een eeuwenoud gezegde dat aangeeft dat als mensen aan de slag gaan er weleens dingen misgaan. Om de doodeenvoudige reden omdat mensen feilbaar zijn. Niemand is perfect. Los van dat mensen fouten maken omdat ze dingen over het hoofd zien, verkeerd inschatten, iets te snel of slordig doen, vergeten we ook dat een aantal ‘producten’ in een bepaalde context worden geproduceerd. En die context bepaalt mede wat er uiteindelijk aan ‘product’ ligt. Als er iets mis is gegaan, als er fouten zijn gemaakt, dan is het als je goed kijkt doodgewoon niet eerlijk om één persoon als schuldige aan te wijzen. Dat is te simpel en doet geen recht aan de complexiteit van veel zaken. We vergeten dat we soms geheel onbewust en onbedoeld ook ‘mede-creator’ zijn van een bepaalde fout of misser. Is het redelijk om te spreken van een medische misser als de patiënt niet alles vertelt wat te vertellen valt? Is het redelijk om alles bij de dokter neer te leggen, van wie we dus blijkbaar buitengewone communicatievaardigheden verlangen? Is het eerlijk om te klagen over de kwaliteit als wij nauwelijks geld voor een product willen betalen? Is het terecht dat wij klagen over een onheuse bejegening als wij zelf een ambtenaar op hoge poten de les lezen en hem/haar cynisch tegemoet treden? Kan het zijn dat we dan zelf een bijdrage leveren aan het niet lopen van een gesprek? Is het eerlijk dat we klagen over de kosten van de zorg en zelf adviezen rond een gezonde levensstijl in de wind slaan onder het mom van ‘je leeft maar een keer’? Is het fair om te klagen bij de buschauffeur dat ie te laat is, terwijl we weten dat er een vrachtwagen is gekanteld? Is het eerlijk een klacht in te dienen over de wijze waarop een loketmedewerker je te woord heeft gestaan, terwijl je jezelf nauwelijks had voorbereid en veel vragen niet kon beantwoorden. Realiseer je dat veel mensenwerk is en dat je zelf ook een bijdrage levert aan het ontstaan van een probleem.
