Het leven is soms raadselachtiger dan je wilt. Soms gebeuren er dingen waar je met je hoofd niet bij kunt. Waarover je verbijsterd bent. Waar je je van afvraagt hoe het in vredesnaam kon gebeuren. Waarom heeft niemand ingegrepen? Waarom heeft niemand zijn/haar mond opengetrokken? Je voelt je met terugwerkende kracht onmachtig. Of zelfs schuldig. Je moet de realiteit onder ogen zien dat je soms onmachtig bent om iets te veranderen. Soms kun je de situatie of de ander niet beïnvloeden. Hoe graag je dat ook wilt. Omdat de ander zelf zijn/haar eigen keuzes maakt. Of omdat de omstandigheden lastig te veranderen zijn. En als er dan iets ernstigs gebeurt, kun je niet eens een echte schuldige aanwijzen. Want het kan lastig zijn om te duiden wie er in een bepaalde situatie verantwoordelijk is. En dat kan lastig te verteren zijn. Want als mens wil je duidelijkheid hebben, wil je vat op de situatie hebben. Soms is er geen duidelijkheid, hoe graag je dat ook zou willen omdat je dan mogelijk een gevoel van controle hebt. En dan sta je met een mond vol tanden. En staat je niets anders te doen dan te ‘buigen’ voor de situatie en te kijken wat je mogelijkheden zijn in het heden om de schade zoveel mogelijk te beperken.
