Het interessante (en misschien ook het teleurstellende) van ouder worden is dat je minder gelooft dat er een betere versie van jezelf bestaat. Natuurlijk kun je veranderingen doormaken, verslavingen kunnen verminderen, conditioneringen kunnen afnemen, overtuigingen kunnen bijgesteld worden, maar als je eerlijk bent naar jezelf weet je dat het millimeterwerk is. Je ware aard, je wezen is diep geworteld in jezelf en die is zo stevig als wat. Hoe ouder je wordt, hoe duidelijker het is hoe je ware aard eruitziet. Het kan een tegenvaller zijn, dat je jezelf niet mooier kunt maken dan je bent. Je kunt het ook als een bevrijdend iets ervaren. Je hoeft niet iets na te streven, iets te veranderen. Je bent al waar je wezen moet en je komt al overeen met de bedoeling. Nieuwe kwaliteiten zullen er niet komen, vervormingen en valkuilen kunnen niet helemaal weggewerkt worden. Dat is een illusie en het is zelfs ongewenst. Want als je iets anders moet worden dan degene die je bent levert dit alleen maar de nodige stress op en stress zorgt ervoor dat de minst aardige en onaangename eigenschappen gaan floreren. Als je stopt met verder kijken, stopt met het ongedurige zoeken, dan ervaar je wie je bent. En echt, het zal je meevallen wie je bent en mogelijk zelfs bevallen. Je kunt je wezen niet omvormen. Je kunt wel degelijk veranderen en dat is nog meer jezelf worden
