Oppervlakkig gezien kun je zeggen dat je niet op verdriet zit te wachten. Het is een emotie waar je zo snel mogelijk vanaf wilt. Maar hoe vreemd het ook klinkt, er zitten wel degelijk positieve kanten aan verdriet hebben en kennen. Het laat zien dat je je aan iets of iemand kunt hechten en dat je waarde en betekenis toekent aan mensen en dingen. Het laat zien dat je wezenlijke dingen kent en dat je rouwt als die wegvallen. Verdriet kan er ook voor zorgen dat je geprikkeld wordt om in actie te komen om dingen te veranderen in je eigen leven of om van betekenis te zijn voor de ander. Je ziet niet zelden dat na een groot verlies iemand elementaire dingen in zijn/haar leven verandert. Verdriet brengt je daartoe, omdat het je laat beseffen wat wezenlijk voor je is. Als je in staat bent om je verdriet te delen met de ander, kan dit ook verdieping van een contact met zich brengen. Verdriet kan zich tot een ware last ontwikkelen als je het binnenin jezelf houdt en het niet kunt uiten. Als je het niet deelt, kan het je flink belemmeren in je dagelijkse leven en in je contact met de ander. Er is niks mis mee om even alleen te zijn met je verdriet en je terug te trekken in jezelf. Het kan zijn dat dat de beste manier is. Maar als het te lang duurt en je deelt het niet, kun je verharden en verstarren en dat levert blokkades op in je leven.
