Het is heel ingewikkeld om met moeilijke emoties als woede, angst, verdriet, jaloezie, bitterheid om te gaan. Zeg nou zelf, wie heeft er zin in om ze echt te voelen. Je ontkent ze liever, bagatelliseert ze of je loopt er doodeenvoudig voor weg. Je weet dat het niet echt helpt, maar je bent bang dat de grond onder je voeten wegzakt als je ervoor openstaat. Je bent doodsbang je houvast kwijt te raken. Je hebt grote angst dat je wereld instort. En die emoties nemen de regie over omdat je ze niet kunt hanteren. Je raakt in ze verstrikt en je richt je negatieve pijlen op de ander of je kleineert jezelf. Het klopt dat je je emotionele zekerheid en je gemoedsrust kwijtraakt als je dit soort lastige emoties gewoon toelaat. Het is een hele kunst om je emoties zelf volledig te beleven en ze niet om te zetten in woorden of daden. Het interessante is dat als je negatieve emoties toelaat en de onzekerheid die daarbij hoort accepteert, je zult merken dat je ongemak verdwijnt en dat je rustig wordt. En dat die rust op een moment innerlijke zekerheid geeft. Dit is het tegenovergestelde van wat je hoofd denkt dat er gebeurt als je de negatieve emoties ‘gewoon’ toelaat. Maar wees eerlijk: je probeert het niet eens uit, want je gaat met een heel grote boog om dit soort emoties heen. Je geeft een oplossing om anders om te gaan met je emoties niet eens een kans. Je verzet je zinnen, je stort je op iets anders, je bemoeit je met een ander zodat je niet hoeft te voelen wat je voelt. Afleidingsmanoeuvres genoeg! Durf je de negatieve emoties te accepteren en ze te doorleven? Dat betekent niet dat je je maar laat gaan. Het vraagt van je dat je ze durft te bekijken. Als je dat durft, ze bekijken van een afstandje, zul je meteen voelen dat er iets verandert. De negatieve emoties nemen in heftigheid af en ze vloeien ‘gewoon’ weg. Je merkt ter plekke dat je meer bent dan je negatieve emoties. Kun je geloven dat ‘zonder houvast durven te zijn’ uiteindelijk de meeste houvast geeft?
