Je komt in je leven jezelf tegen. In allerlei situaties wordt er een beroep op je gedaan. Om je mond open te doen of om juist te zwijgen. Om naast de ander te staan of juist afstand te nemen. Je kunt in een situatie terechtkomen waarin je geconfronteerd wordt met je eigen onmacht. Omdat je de ander niet kunt bereiken. Niet kunt helpen. Of omdat je (weer) tegen vervelende karaktereigenschappen van jezelf aan loopt die niet zo makkelijk te veranderen blijken. Het is de uitdaging om je onmacht niet te verbergen, maar er gewoon voor uit te komen. Je onmacht is niet alleen voelbaar en merkbaar voor jezelf, maar ook voor de ander. Verhul het niet en vraag de ander om je te helpen. Dan komt er zeker hulp. Niet in de zin dat je meteen van je onhebbelijkheden of onvolmaaktheden wordt verlost, wel dat je rust krijgt omdat je je onmacht accepteert. Je wordt jezelf zonder wat dan ook te moeten kunnen of op te houden. Hierdoor lost de onmacht als vanzelf op.
