Iedere dag passeren er mensen op je pad. Met sommigen is er meteen aansluiting, een klik. Je toont interesse, belangstelling. Met anderen heb je niets. Er is geen natuurlijke aantrekkingskracht. De belevingswerelden en interesses lijken ver uit elkaar te liggen. Je zoekt het contact niet op. Je doet wat nodig is, en misschien dat niet eens. Door je houding, door je gedrag zie je maar een deel van de ander. Dat deel wat voor jou interessant, relevant of functioneel is. Je hebt geen interesse in of bent zelfs onverschillig voor andere aspecten van de ander. Toch is de ander meer dan het aspect dat jouw interesse heeft. Hij/zij draagt een wereld in zich. Eigen ervaringen, eigen kennis, eigen gedachten, eigen kwaliteiten. Door echt contact te zoeken met de ander in zijn/haar totaliteit, zullen je ogen opengaan en zul je anders naar de ander gaan kijken. Je gaat beseffen hoeveel meer de ander in zich draagt dan je in eerste instantie ziet en denkt. Door je desinteresse en onverschilligheid te overwinnen krijgt de ander kleur. Doordat je nieuwe, onverwachte dingen zult zien. Het intrigerende is dat als je de ander in zijn/haar volle breedte leert zien, je ook een bredere blik op jezelf krijgt. Hoe meer je de ander leert zien, hoe beter je jezelf leert kennen. Een mooie bijkomstigheid.
