Misschien ken je het wel, je bent met wat mensen bij elkaar en er worden intieme zaken gedeeld. Het kan goed zijn om te delen wat je bezighoudt, waar je tegenaan loopt, waar je mee zit. Het delen van ervaringen, gevoelens, problemen kan het bindmiddel zijn voor een contact of vriendschap. Door te delen krijg je een ‘wij-gevoel’ en dat is plezierig. Een ander kan zijn/haar licht over jouw kwestie laten schijnen en dat kan verfrissend zijn. Hoe fijn delen ook kan zijn, je mag ook je vraagtekens plaatsen. Misschien hoor je tijdens het delen zaken die niet alleen over de verteller gaan, maar ook intieme zaken over andere betrokkenen. Hoe kies is dat? Het kan zijn dat er te snel gedeeld wordt. De ander hoort het aan en het verhaal landt niet, het komt niet aan. De boodschap dringt niet door en het lijkt wel alsof het om holle woorden gaat. Als er te snel wordt gedeeld, is het verhaal nog onvoldoende doorleefd en komt het bij de luisteraar niet binnen. Door te snel te delen blokkeer of stagneer je mogelijk bij jezelf een innerlijk doorlevingsproces. Het kan ook zijn dat het ‘verhaal’ te veel gedeeld wordt. Elke keer dat je het vertelt, geef je als het ware wat (van jezelf) weg. De kracht van het verhaal vloeit ook weg. En voor je het weet is het van je weg. Daarnaast is de vraag of de ander in staat is om datgene wat je deelt waardig te hanteren. Kan de ander goed luisteren? Kan die aanvoelen wat je door middel van je verhaal echt wilt zeggen? Kan die het echte verhaal begrijpen? Of loop je kans dat je – terwijl je vertelt – voelt dat de ander je verhaal niet waard is. Dat de ander ermee aan de loop gaat? Het misschien doorvertelt, al dan niet op een vervormde manier? Vraag je af waarom je wilt delen. Stel je de vraag wie het waard is om jouw intieme binnenwereld te leren kennen.
