Als je in je leven tegen zaken aanloopt waar je geen antwoord op hebt of waarvan je niet weet hoe je het aan moet pakken en je spreekt je niet uit dan hou je jezelf gevangen. Gevangen in de veronderstelling dat je alles moet weten, moet kunnen, moet begrijpen. Dat is onmogelijk, dat bestaat niet. Het zorgt ervoor dat je jezelf groter wilt laten zijn dan je bent. Dit zorgt dat je onzekerder wordt. Weet je iets niet, kun je iets niet, spreek dit dan uit. Eerst richting jezelf, daarna naar de ander. Door je uit te spreken laat je zien dat je ontvankelijk bent. Dan kunnen de aanwezige hulpbronnen – bij jezelf en bij de ander – “wakker worden” en een verbinding met je maken. Het is wonderlijk maar dan komt er hulp op je pad. In een andere vorm dan dat je verwacht. Via een ander kanaal dan je zou denken. Als je je ‘niet weten’ erkent, als je aangeeft dat je het zelf niet meer weet komt de hulp op gang.
