In gezinnen waarin al vroeg een ouder is overleden of waarin een scheiding heeft plaatsgevonden, kan het zijn dat (een van) de kinderen de ouderrol oppakt. Het kind wordt de vader of moeder van zijn ouder. Dit fenomeen heet parentificatie. Het kind verzorgt de ouder en de rollen zijn in feite omgekeerd. Hetzelfde kan gebeuren als de leidinggevende in een organisatie niet feitelijk de leiding op zich neemt. Als deze meer bezig is met zichzelf staande of gaande te houden dan met het aandacht hebben voor zijn/haar medewerk(st)ers, dan is het goed mogelijk dat een of twee medewerkers informeel de verantwoordelijkheid richting collega’s op zich nemen. Ze springen in het gat. Dit kan verwarrende situaties geven. Er is een leidinggevende die formeel de leiding heeft, maar dit niet waarmaakt. En er is een ‘leidinggevende’ die informeel taken van de leidinggevende op zich neemt, waardoor medewerkers ook zich naar hem/haar gaan wenden. De informeel leidinggevende voelt zich voor alles verantwoordelijk, maar kan in feite niet echt iets. De informeel leidinggevende kan zelfs een last of bedreiging worden voor de ’echte’ leidinggevende. Met allerlei irritaties en mogelijk zelfs strubbelingen. Als je ergens bent waar leiding nodig is en die wordt niet gegeven, voel je dan niet verantwoordelijk om taken van de niet functionerende leiding over te nemen. Wel kun je aan de leidinggevende aangeven wat je verwacht van hem/haar, maar spring niet in het gat. Dat is een valkuil. Je gaat een last dragen die niet bij je past. Die je positie onduidelijk en kwetsbaar maakt. En die zelfs niet op prijs kan worden gesteld. Geef het signaal af, maar vul het niet in.
