Ieder mens, iedere organisatie heeft een zgn. ‘plek der moeite’. Dat is iets bestaands wat losgelaten moet worden om te zorgen dat er verandering, vernieuwing kan komen. Het kost de nodige moeite om los te komen van bestaande patronen, gevestigde gedachten, vastgeklonken ordeningen. Dit kan een heel proces zijn, temeer als datgene wat losgelaten moet worden veel (goeds) heeft gebracht. Iets wat altijd goed heeft ‘gewerkt’, kan niet ‘zomaar’ losgelaten worden. Dat kan pas als er reflectie plaatsvindt. Dit houdt in dat er kritisch wordt gekeken naar het bestaande. Het betekent dat onder ogen moet worden gezien dat de situatie, de omstandigheden, de context gewijzigd is en dat wat er is niet meer functioneel of gewenst is. Het vraagt om kritisch naar het heden te kijken, naar datgene wat er is en werkelijk te zien hoe het werkt. Het vraagt om te erkennen dat veranderen nodig is, het niet meer werkende los te laten en te kijken wat een passende stap voorwaarts is. Je komt door het loslaten in een nieuwe werkelijkheid waarin zich nieuwe kansen zullen openbaren. Reflectie, herbezinning en lef zijn nodig om verder te komen. De plek der moeite komt boven water als je merkt dat veranderen moeite kost, dat het niet op rolletjes loopt. Je voelt dat gemakkelijke kortetermijnoplossingen niet meer werken en dat weglopen of ontkennen niet kan. Je moet aan de bak en dat is een moeilijk en soms zelfs pijnlijk proces. Je wilt er niet aan, juist omdat je op je klompen aanvoelt dat het pittig is. Het is waardevol deze plek te betreden en de emoties die je voelt serieus te nemen, want in feite is het loslatingsproces een rouwproces dat het nodige van je vraagt.
