Misschien herken je het wel, het gegeven dat je voortdurend redenen hebt om iets niet te doen. Terwijl als je sec kijkt je het wel zou moeten doen. Je voelt ook wel diep vanbinnen dat je actie zou kunnen en moeten ondernemen. Dat het misschien zelfs je (morele) plicht is om actie te ondernemen. Je hebt de draagkracht en de vaardigheden om iets te doen. Maar je doet het niet. Je hebt geen zin. Je durft het niet. En je weet dat je door het niet te doen, door de ogenschijnlijk gemakkelijk weg te kiezen, niet gelukkig kunt zijn. Je laat allerlei redenen de boventoon voeren en niet je morele kompas. De redenen zijn talrijk. Je twijfelt of jouw bijdrage wel zoden aan de dijk zet. Het is al zo vaak geprobeerd. Je hebt het zo druk. Je hebt geen tijd. Het is zo veel of ingewikkeld en je weet niet waar te beginnen. Je bent bang dat de ander misbruik van je maakt. Al die redenen, die je zo kunt oplepelen, brengen je op een dwaalspoor en zorgen ervoor dat je niet doet wat je kunt doen. En ga er maar van uit dat je daar, echt waar, altijd spijt van krijgt. Volg je morele kompas; dat is het eerste primaire gevoel dat je krijgt en dat klopt. Alle redenen die daarna opborrelen zijn afleidingsmanoeuvres die voortkomen uit angst en die je niet op het juiste pad brengen. Voorkom dat je hoofd ervoor zorgt dat je niet doet wat er op je pad komt, maar doe.
