In onze samenleving kan er sceptisch of zelfs denigrerend worden gedaan over hiërarchische verhoudingen. De suggestie wordt gewekt dat die onzinnig en onnodig zijn. Niets is minder waar. Natuurlijk is het belangrijk dat mensen hun zegje kunnen doen, hun inbreng kunnen leveren door mee te denken, maar er zijn momenten dat de natuurlijke orde ‘nageleefd’ en gerespecteerd dient te worden om ontregeling te voorkomen. Mensen koppelen hiërarchie aan gebrek aan inspraak en invloed, machtsmisbruik, autoritair gedrag etc. Deze negatieve associaties en misschien ook daadwerkelijk slechte ervaringen vinden hun weerslag in (passief) verzet en weerstand tegen leiding. Als de natuurlijke orde, waarvan respect voor iemand die boven je is gesteld, voor iemand die ouder is, voor iemand die je (groot) ouder is deel uitmaakt, niet nageleefd wordt, ontstaat er disharmonie. Die disharmonie zorgt voor wrijvingen, doelloosheid, conflicten, wanorde etc. Als in organisaties, families, een samenleving op cruciale momenten de natuurlijke orde niet wordt geëerd, dan gaat alles schuiven en komt er niets goeds tot stand, uitzonderingen daargelaten, bijvoorbeeld als andere natuurlijke leiders wel gerespecteerd worden en als een waardig plaatsvervanger kunnen optreden. Als je je over kunt geven aan de natuurlijke hiërarchie, dan geeft dit rust en duidelijkheid en kom je het beste uit de verf. Je voelt je vrij, want de natuurlijke orde geeft je een basis. Kun je je niet overgeven aan de leiding, voel je verzet, kritiek of boosheid, dan is het goed om te onderzoeken of dit terecht is. Het kan zijn dat je je niet kunt overgeven omdat degene die boven je staat niet het natuurlijke gezag, overwicht heeft. Dan is het lastig om je over te geven. Het kan ook zijn dat je eigenzinnigheid, je eigengereidheid je in de weg staat om je over te geven. En dan verstoor je de natuurlijke orde met alle gevolgen van dien. Je kunt jezelf niet zijn, datgene wat je in je hebt kan er niet echt uitkomen als je de natuurlijke orde niet respecteert.
