Je kent ze vast wel, de ander die je het liefst ontloopt, omdat je hebt ondervonden dat je je uitgeblust en gedeprimeerd voelt na contact. Het zal dan gaan om iemand die rancuneus, wantrouwend of cynisch is. Teleurgesteld in en boos op ouders, directies, collega’s, politiek, noem maar op. Grote kans ook dat het iemand is die zich als slachtoffer gedraagt: de persoon heeft geen zelfreflectie en geeft alles en iedereen de schuld van zijn/haar situatie en emoties. Het is iemand die geen oog lijkt te hebben voor wat er wel is en hoe een ander hem/haar de hand reikt. De helpende hand wordt geweigerd of zelfs niet eens gezien zo ‘vast’ zit men in de eigen gevoels- en belevingswereld. Als je je energie wilt verliezen, moet je adviezen geven en suggesties doen. Ze komen niet binnen of worden vanwege allerlei redenen van de hand gedaan. Door hun houding en gedrag gaat iedereen hen uit de weg en voorkomt men contact. Doodeenvoudig omdat contact zoeken en proberen aan te gaan meestal desillusies teweegbrengt bij degene die geen slachtoffer is. Het is doodvermoeiend en frustrerend om contact te leggen met iemand die zich slachtoffer voelt en zich ook als zodanig gedraagt. Het gevolg is dat degene die zich identificeert met het slachtofferschap in een isolement raakt en zich door het gebrek aan contact niet makkelijk aan het slachtofferschap zal ontworstelen, omdat men geen feedback meer krijgt van een ander. En degene die slachtoffer is, voelt zich gesterkt in de eigen waarnemingen en conclusies.
Als je je identificeert met je slachtofferschap hou je in feite op met leven. Alle levensenergie vloeit uit je weg en kort door de bocht gezegd: je sterft voor je doodgaat. Je maakt net als alle anderen op deze aardbol het nodige aan ‘uitdagingen’, een eufemistisch woord voor problemen, mee. Dat is een ‘part of de deal’ dat leven heet. Soms kun je alle redenen hebben om je slachtoffer te voelen en daar ook naar te handelen. Als je werkelijk tegenslagen hebt te verduren, maak je een rouwperiode door en in die periode voel je je beroerd. Dat is normaal en een gezond onderdeel van je rouwproces. Hoe lang het rouwproces duurt, is voor iedereen anders. Het kan zijn dat het rouwproces om wat voor reden ook stagneert en dat je, onbewust en ongewild, blijft ‘hangen’ in het rouwproces. En dan is het mogelijk dat je blijft vastzitten in het slachtoffergevoel. Je merkt dat omdat je snel boos wordt op de ander, je voelt je achtergesteld en je voelt dat je niet oprecht blij kunt zijn als het een ander goed gaat. Als je dit opmerkt bij jezelf of iemand in je omgeving, vat de moed op om hierop te attenderen en ga dan, als je niet in een isolement wilt raken, aan de slag met je gestagneerde of misschien niet eens aangevangen rouwproces. Als je daaraan je aandacht geeft, zul je merken dat het slachtofferdenken ook minder vat op je krijgt. Blijf echt leven voor je doodgaat en pak je slachtoffergedrag aan!