Je bent mogelijk erg gewend om vanuit uitersten te denken. Het is goed of kwaad, het is gezond of ongezond, het is waar of niet waar. De praktijk leert dat het niet zo eenvoudig ligt. Uitersten dragen altijd een waardevolle kern in zich. Het gaat in je leven om vasthouden en loslaten. Om confronteren en laten. Om zorgen voor en geen aandacht geven. Het is waardevol om uiterste polen door te nemen, te bestuderen en de waarde die ze in zich dragen te doorgronden. En daarna te kijken hoe de uitersten met elkaar verbonden kunnen worden. Dat lijkt in eerste instantie onmogelijk, maar wil je verandering, vernieuwing, dan is het je ’opdracht’ om datgene wat niet verbonden lijkt te kunnen worden met elkaar te verbinden. Verbinding houdt niet in dingen in elkaar voegen of in elkaar op laten gaan. Nee, verbinden houdt veel meer in dat je zoekt welke relatie de twee polen met elkaar hebben en hoe ze – als ze naast elkaar kunnen staan – elkaar kunnen versterken. Het echt leren leven met en hanteren van paradoxen is het thema in dit tijdsgewricht.
