Ouders zijn zich het niet bewust, maar het kan zijn dat zij geheel onbewust hun eigen leed en verdriet doorgeven aan hun kinderen. Omdat ouders zelf hun verdriet niet willen, kunnen verwerken, geven ze het door aan het kind dat daar het meest ontvankelijk voor is. Het onvermogen of de onwil van de ouders om hun eigen sores te verwerken, wordt door het kind opgepakt en dat neemt de last op zich. Een last die niet de zijne of de hare is. Een last die te groot is. Er is niets mis mee als ouders hun verdriet delen met kinderen. Maar dat is iets anders dan het overdragen van het eigen verdriet. Ouders zijn zelf verantwoordelijk voor hun eigen droefheid en pijn. Er ligt bij hen de taak om daar mee aan de slag te gaan, om het te verwerken. Alles wat niet verwerkt wordt, blijft hangen en kan door loyale, verantwoordelijke kinderen overgenomen worden. Die krijgen vervolgens een last die niet past bij hun positie. En die last zorgt ervoor dat het voor hen moeilijk is om te onderscheiden welke gevoelens van henzelf en welke geërfd zijn. Het is een hele klus om uit te zoeken welke emoties eigen zijn. Het zorgt ervoor dat kinderen geen rust krijgen, omdat ze open staan voor alle emoties van de ander. En dat kunnen er veel zijn. Als je wilt dat je kinderen vrij zijn, werk dan aan je eigen problemen. Dan kunnen zij zich wijden aan de eigen sores die ze in hun leven (zullen) tegenkomen.
