Verwijten brengen je verder van huis. Op het moment dat je bezig bent voel je je krachtig. Daarna is er de kater. Hoe kan het dan dat je het wel doet? Je doet het om jezelf te beschermen. Het is “makkelijker” de aandacht op de ander te richten dan aan zelfonderzoek te doen. Het lijkt je beter om de ander van katoen te geven dan toe te geven dat je een fout hebt gemaakt of iets niet kunt. Onbewust ben je bang dat als je zegt dat je fout zit de ander niet meer van je houdt of een negatief beeld van je krijgt. Om je eigen kleinheid te verbergen maak je jezelf groot en verklein je de ander. Wat een omweg. Jezelf beschermen, terugtrekken, de ander buitensluiten heeft alleen isolatie als resultaat. Verwijten vragen om zelfreflectie, waar heb je behoefte aan? Zou het kunnen dat je geen gelijk hebt? Kun je dat zeggen tegen de ander? Kun je iets zeggen of vragen zonder de omweg van een verwijt?
