Als het tussen jou en de ander niet lekker loopt kun je makkelijk wegglijden in verwijten, in boosheid, in de ander (af)straffen, in jezelf terugtrekken enz. Door je gedrag laat je de ander zien dat je hem/haar niet waardeert, mogelijk laat je zelfs afschuw, minachting zien. Jouw houding en gedrag roepen negatief gedrag op bij de ander. En door dat gedrag van de ander krijg je “het recht” om het negatieve beeld dat je van de ander hebt te handhaven of zelfs nog te laten toenemen. Je voelt je “terecht” verongelijkt, wrokkig, boos. Het is opmerkelijk dat deze psychologische oorlogsvoering je blijkbaar – op korte termijn – veel oplevert. Je hoeft je niet te verdiepen in wat de reden is dat je de ander demoniseert, tot een monster maakt. Je hoeft niet na te denken hoe je zelf medeverantwoordelijk bent voor de (voortzetting van de) oorlog. Het opmerkelijke is dat de ander in essentie precies hetzelfde wil als jij. Je wilt gezien, gehoord, begrepen, gerespecteerd worden. Dat wil de ander ook. Maar door de (wederzijdse) demonisering verlies je dat uit het oog. De oorlogvoering roept het slechtste in jezelf en in de ander op waardoor je steeds verder van huis komt. Het averechtse effect wordt vergroot. Je verwijten, je dreigementen, je boosheid leidt tot niets, alleen tot verwijdering. En deze verwijdering zorgt ervoor dat je niet krijgt wat je wilt: begrip, respect, aandacht. Het is blijkbaar lastig om “gewoon” zonder de omhaal van een strijd te vragen om aandacht, begrip, respect. Het is blijkbaar te spannend om aan te geven wat je wenst, wat je zorgen zijn, wat je lastig vindt. Omdat je niet gekwetst wilt worden, omdat je bang bent dat de ander niet wil luisteren of je niet zal begrijpen kies je de strijd in de plaats van je kwetsbaarheid of onzekerheid te laten zien. Als je je bewust bent dat je op een heilloze weg terecht bent gekomen, als je voelt dat het nergens toe leidt kun je het besluit nemen dat je de strijd wilt staken. Je kunt er alleen uitstappen en een omkering teweeg brengen als je discipline en vastberadenheid gaat inzetten. Want er zullen veel (valse) verleiders op je pad komen die je stimuleren om je trots te laten zegevieren. Als je jezelf kwetsbaar opstelt en aangeeft dat je de strijdbijl wilt begraven brengt dat niet meteen een opening teweeg bij de ander. Die kan immers nog in de strijd-modus zitten want tot dan toe was dat immers het patroon. Je kunt de onderlinge oorlog staken door te luisteren naar wat de ander wil, waar de (verborgen) behoeftes van de ander liggen. Je kunt de strijd staken door te begrijpen wat de ander bedoelt en respect te hebben voor zijn/haar kant van de zaak ook al heeft die ander een mening of een oordeel wat je niet begrijpt. Als je zelf begrip wilt krijgen zul je je eerst volledig moeten wijden aan het echt willen begrijpen van de ander. Pas als dat aan de orde is kun je je eigen wensen delen, je teleurstellingen toelichten zonder verwijt, zonder boosheid.
