Als je gevoelens van leegte en ontevredenheid ervaart, dan kunnen onder deze gevoelens elementaire levensvragen zitten. In feite verwijzen al je twijfels en onzekerheden naar (onbeantwoorde) levensvragen. Wie ben ik, wat wil ik, wat kan ik? Waarom ben ik hier? Waar doe ik het voor? Leef ik wel het leven wat bij me past? Is dit wat het is? Zit ik op het juiste spoor? Het lijkt alsof deze vragen alleen in de midlifecrisis (meno-/penopauze) opduiken, maar het is de vraag of existentiële levensvragen niet altijd op een onbewust niveau in je leven. Zorg dat deze vragen gewoon bij je naar boven (mogen) komen. Levensvragen prikkelen je om na te denken over je huidige leven. Het interessante is dat existentiële vragen wel met de ander besproken kunnen en moeten worden, maar dat je zult moeten accepteren dat je er je eigen, persoonlijke antwoorden op zult moeten geven. Een ander kan je geen antwoorden aan de hand doen. Dat is je persoonlijke levensopgave. Het kan zelfs zijn dat je zult moeten accepteren dat je geen antwoorden hebt. Ook al is er geen antwoord, of een voor je gevoel onbevredigend of onvoldoende passend antwoord, dan moet dat geen blokkade zijn om stappen te zetten. Levensvragen zijn er altijd. Verwelkom ze en geef ze de plek die ze verdienen. Ze krijgen aandacht maar je leeft gewoon door.
