In sommige spirituele, filosofische stromingen krijg je training om oordeelvrij te leven. Het summum is om zonder oordeel in het leven te staan. Klinkt goed, zo op het eerste gezicht heel mooi. Wie ben je wel niet om een mening te hebben, een oordeel te vellen over andermans leven? Wat meen je wel niet te zijn om iets te zeggen over zijn/haar handel en wandel? Het is de vraag of een oordeelvrij leven alleen maar voordelen kent. Het geven van een mening, het formuleren van een oordeel in een gesprek met de ander laat zien dat je respect voor de ander hebt. Het laat zien dat de ander je bezighoudt. Je bent betrokken. Zijn/haar wel en wee gaat je aan. Natuurlijk kan er van alles misgaan. Want juist als je (emotioneel) betrokken bent, kun je grenzen overtreden omdat het lastig is om afstand te nemen. En de ander vindt dat hij/zij verantwoordelijk is voor zijn/haar eigen keuzes en dat je je er buiten hebt te houden. Daar zit ook iets in. Maar we zijn met elkaar verbonden. En als je vanuit de verbinding niet meer kunt zeggen wat je van iets echt vindt, waar gaat de verbondenheid dan (nog) over? Wat mag je dan wel zeggen?
