Ken je dat? Je bent ergens verbolgen over. Je vindt dat er niet naar je geluisterd wordt. Je wordt niet begrepen. Er wordt geen rekening met je gehouden. En je gevoelens van onmacht vertalen zich in gemopper, gepiep, gezeur en allerlei andere gedragingen die laten zien dat jij het slachtoffer bent. Van de ander, van de situatie. Je voelt je volledig gerechtvaardigd om je te gedragen zoals je doet. In het begin voelt dit soort gedrag plezierig. Maar dat is van korte duur, want je wordt er doodmoe van omdat het geen positief effect heeft. Het put je alleen uit. Het werkt niet. Misschien kun je jezelf de oprechte vraag stellen wat dit gedrag je oplevert. Je gedrag maakt de ander duidelijk dat jij je tekortgedaan voelt. Dat je verkeerd bent bejegend. Dat zal de ander zeker merken. Maar je gedrag zal geen begrip opleveren. Integendeel, de ander houdt niet van piepen, klagen, zeuren. De ander sluit zich voor je af. Die neemt afstand. Je hebt behoefte om gezien te worden, om begrepen, erkend te worden. Maar de ander geeft je dat niet. Door je gedrag jaag je de ander mentaal weg. Je blijft in een isolement, terwijl je daar juist uit wilt. Als je je teleurgesteld, gefrustreerd, onmachtig voelt, pas dan op dat je je niet als een slachtoffer gaat gedragen. Je weet wanneer je afglijdt. Trap bij jezelf op de rem door je de vraag te stellen: waar ben ik nu mee bezig?
