Misschien ken je wel van die periodes dat het ene na het andere mis gaat. Alles wat je aanpakt, lukt niet. Je wordt er moedeloos, bijna wanhopig van. Je primaire neiging is om een ander, de omgeving de schuld te geven, te externaliseren. Alles en iedereen heeft het gedaan en krijgt ervan langs. Je voelt jezelf een slachtoffer. Dit heeft veel ‘gedoe’ in en met je omgeving tot gevolg en je bent doodop van de frustratie. Of je kiest een andere route: je overlaadt jezelf met verwijten en schuld en het einde van het liedje is dat je depri bent en met weinig zelfvertrouwen in een hoekje zit. Het is de vraag welke ‘strategie’ de beste is. Mogelijk is de beste remedie om gewoon de zaken te benoemen zoals ze zijn. Klip en klaar, zonder omhaal, zonder wollige, verhullende woorden. Gewoon je eigen aandeel onder ogen zien, hoeveel zelfoverwinning dat ook vraagt. Misschien heb je een ander nodig om een relatie te zien tussen jouw houding en gedrag en de tegenslag die je op je pad tegenkomt. Wil je verder komen, dan is het noodzakelijk om eerlijk te zijn als je iets verkeerd hebt ingeschat, als je een fout hebt gemaakt. Wil je uit de vicieuze cirkel komen, dan is het een ‘must’ om te kunnen zeggen: dat en dat was mijn schuld, dat heb ik verkeerd gedaan. Dat hoeft niet met drama en veel omhaal van woorden te gebeuren, maar wel met de direct betrokkenen. Het hoeft niet te gebeuren door op je knieën te gaan en om vergeving te smeken, maar wel door te zeggen hoe het zit terwijl je de ander recht in de ogen kijkt. Maak je een fout, werk dan zo snel mogelijk aan het herstel. Het voorkomt dat je in een vicieuze cirkel van pech en ongeluk terechtkomt.
