Oude herinneringen kunnen op de meest onverwachte momenten opduiken. Je rijdt ergens langs, je ziet een foto, je hoort een lied, je komt iemand tegen enz. Er zijn vervelende, nare gebeurtenissen waar je niet naar terug wilt. Ze zijn pijnlijk, ze rakelen van alles op wat je niet wilt. Je doet er alles aan om niet opnieuw met die gebeurtenissen geconfronteerd te worden. Omdat je bang bent om dezelfde pijn of angst opnieuw te moeten meemaken. Toch is het heilzaam om juist wel aandacht te besteden aan dat wat pijn heeft bezorgd. Om het te vertellen, om erover te schrijven, om er beelden over te zien. Als je dat niet doet, zul je merken dat de nare gebeurtenis zich keer op keer opdringt. Die wil en vraagt aandacht. Die herinnering dringt zich op met alle pijnlijke gevoelens die daarbij komen. Wil je verder komen, dan is het de uitdaging dat je je herinnering een andere kleur geeft. Als je keer op keer hetzelfde verhaal vertelt over wat er is gebeurd, verandert er niks bij je zelf. De wond heelt niet, blijft open en pijnlijk. Ga actief op zoek naar positieve elementen, aspecten die de nare gebeurtenis in zich heeft. Heeft deze je iets geleerd? Heeft deze je anders naar dingen leren kijken? Is er iets positief uit voortgekomen. Ga actief op zoek naar elementen die je tot nu toe hebt onderbelicht en die een positief karakter hebben. Door op een andere manier naar je herinneringen te kijken en daarover te vertellen, ‘herschrijf’ je je eigen geschiedenis. En dat is heilzaam. Juist door je gevoelens toe te laten, worden ze in de loop van de tijd echt minder.
