Het is helemaal niet zo simpel om datgene wat er is echt te zien. Zeker als het lastige dingen betreft die je raken, heb je een heel repertoire aan afleidingsmanoeuvres bij de hand. Je wordt verdrietig, woedend of je trekt je terug in je eigen wereld. Of je verzacht de pijn door te ontkennen of de werkelijkheid mooier te maken dan die is. Dit levert vaak niks op, want je gedachten en emoties komen hardnekkig terug, vaak in verhevigde vorm. Of je voelt je schuldig en je gedraagt je daarnaar. Of je schuift het lekker van je af door een ander de schuld te geven. Hoe dan ook, het ontkennen of relativeren van je gedachten, je gevoelens, je problemen kan je even helpen te overleven, maar dat zet uiteindelijk geen zoden aan de dijk. Integendeel. Er verandert pas werkelijk iets als je ziet wat er echt is en niet datgene wat je zou willen dat er is. Alleen als je de ongepolijste werkelijkheid ziet, hoe lelijk of pijnlijk die ook is, gaat er een deur open naar nieuwe mogelijkheden. Het is niet makkelijk om te zien wat er is, zeker als je niet gewend bent om jezelf een werkelijkheidsinjectie te geven. Het is echt niet eenvoudig als je getraind bent om je gedachten, gevoelens en omstandigheden onder controle te houden. Pas als je die niet meer onder controle hoeft te houden, kun je nieuwe opties, nieuwe wegen zien. Die komen echt niet tevoorschijn als je jezelf voor de gek houdt. Het is mogelijk dat je gevoelens van ontevredenheid, angst, ontreddering en leegheid naar buiten komen. Maar die zijn slechts van tijdelijke aard. Echt waar. Daarna komt er echte opluchting en energie vrij omdat je jezelf niet meer voor de gek houdt en je echt de regie over je leven kunt pakken!
