De ander kan je iets hebben aangedaan waar je nog steeds last van hebt. In feite kun je zeggen dat je nog steeds lijdt aan iets wat plaatsgevonden heeft in je verleden. Je bent slachtoffer. En dat is een last. Als je niet kunt of wilt vergeven, keert dit zich als een boemerang op jezelf terug. Je loopt finaal vast. Als het lukt de ander echt te vergeven, bevrijd je je van die zware innerlijke last. En doe je een zelfbevrijdende actie. Maar dat blijkt niet eenvoudig. Als je je verhaal binnenhoudt, niet deelt, heeft de ander jou nog steeds in de macht. Als je keer op keer het verhaal vertelt en je woede uit, doet de ander je nog steeds pijn. Als je zint op vergelding, wraak hebben je kwade gedachten een zelfvernietigende werking. De haat die je opbouwt, ondermijnt je eigen gezondheid. En je geeft het zelfs door aan je nakomeling. Onbewust en ongewild, maar het gebeurt wel. Alleen door je verhaal en de pijn die daarbij hoort eerlijk te delen met een ander, kom je verder. Als je echt onder ogen ziet wat er is gebeurd en de pijn die daarbij hoort voelt, heb je de basis voor vergeving gelegd. Het gaat erom dat je de feiten en de pijn die je voelt kan verwoorden. Alleen als dat gebeurd is, kun je vergeven. En kan de relatie worden hersteld, vernieuwd of kun je ervoor kiezen om de relatie los te laten. Als je niet wilt vergeven, word je van slachtoffer dader. Er is immers altijd de keuze om te vergeven, zodat je zelf en de ander verder kunnen. Als je daar doelbewust en welbewust van afziet, word je dader. Want je onthoudt jezelf en de ander een nieuw begin,
