Als je onrustig bent, even aan jezelf wilt ontsnappen, is het erg verleidelijk om afleiding te zoeken. Je gaat je zinnen verzetten. Je gaat dingen doen die je focus verleggen. Je zorgt voor je eigen afleiding. De vraag is waarin je je afleiding zoekt. Wat brengt dat je? Helpt het echt of hou je jezelf voor de gek? Zorgt het echt dat je vanbinnen rustig wordt of is er sprake van een tijdelijke verdoving? Je zinnen gaan verzetten als je onrust voelt is in veel gevallen geen echte oplossing. Je wilt je onrust kwijt. Er niet mee worden geconfronteerd. Het is juist de uitdaging om je niet af te wenden, af te keren van je onrust. Maar ernaar te kijken, je ernaartoe te wenden. Dat is niet wat je wilt, maar wel wat nodig is. Als je je onrustig voelt, kijk dan eens welke verdovende middelen zich aandienen. Wat dringt zich aan je op, als je je onrustig voelt? Ga je de focus op de ander leggen? Heeft die dingen verkeerd gedaan, heeft die ervoor gezorgd dat je je vervelend voelt? Of zijn de omstandigheden de boosdoener? Is het gegeven dat je geen geld hebt de reden dat je niet kunt functioneren? Stort je je in de vergetelheid door ‘leuke’ dingen te gaan doen? Ga je middelen gebruiken om je onrust te dempen? Als je eerlijk bent weet je dat al deze ‘zelfverdovende’ middelen niet werken. Het lijkt even te werken, maar het brengt je verder van huis. Stop de ‘zelfverdovende’ middelen en zie je onrust onder ogen. Wat vertelt de onrust jou? Als je luistert naar het verhaal, wat je onrust je vertelt, dan komt er echte rust. Zoek de afleiding niet. Maar zie de onrust als een teken dat het je aandacht nodig heeft. Alleen dan komt het/je tot rust.
