Het is menselijk om de oorzaak en de schuld bij de ander neer te leggen als er iets misloopt in je leven. Hetzelfde geldt voor conflicten waar je deel van uitmaakt. Dit lijkt – onbewust – slim van jezelf, maar in feite maak je je leven gecompliceerder en zwaarder. Jij bent goed, eerlijker, beter dan de ander die slechter, slinkser, dommer is dan jij. Jij hoeft niets te veranderen, te verbeteren, niet over jezelf na te denken. Als je jezelf wilt ontwikkelen, is de grootste uitdaging om te stoppen de schuld van wat er in jouw leven gebeurt bij de ander neer te leggen. Door jezelf niet (meer) te zien als slachtoffer, neem je verantwoordelijkheid voor je leven en neem je daadwerkelijk de regie over je leven. Je legt je lot niet meer in handen van de ander. Je accepteert dat jezelf verantwoordelijk bent voor je leven en dat jij degene bent die aan het stuur zit. Je kunt niet meer de aandacht van jezelf afleiden door de focus te leggen op de ander. Je steekt je kop niet in het zand, maar je neemt de verantwoordelijkheid voor je eigen tekortkomingen, fouten. Bij alles wat gebeurt kijk je wat jouw rol en aandeel is en wat je een andere keer anders of beter kunt doen. Je vindt het minder interessant wat een ander heeft gedaan of nagelaten of wat die zou kunnen veranderen. Je focust je op jouw leerpunten. Zelfregie vraagt ook dat je over je schaduw heen kunt stappen en – als dat nodig is – je excuses aanbiedt. Of dat je tegen de ander ‘sorry’ durft te zeggen. Natuurlijk kun je doen alsof je neus bloedt en de schuld, fout bij de ander zoeken. Je leeft dan door zonder aan zelfreflectie te doen. Met als gevolg dat je keer op keer gelijksoortige problemen tegenkomt. Waarom je kostbare tijd verspillen?
