Niemand is volmaakt. De ander niet, jijzelf niet. Streven naar volmaaktheid, naar perfectionisme is totaal nutteloos. En brengt je ver van huis. Als je dat wel geneigd bent om te doen, dan zul je een hoog ‘wegmoffelgehalte’ kennen. Omdat je iets wilt wat niet realistisch en dus onhoudbaar is. Wees en accepteer wie je bent. Zie je beperkingen onder ogen en leg ze op tafel. En realiseer je dat zelfs de ander waar je tegen opkijkt zo zijn eigen problemen en eigenaardigheden heeft. Wat hem/haar volstrekt gelijkwaardig maakt aan jou. De ander is niet beter of slechter dan jij. Ook al komt je dat soms goed uit om te denken dat dat wel het geval is. Je kunt de ander respecteren en tegelijkertijd realiseren dat die uit hetzelfde materiaal is ‘gebouwd’ als jijzelf en dus net zo onvolkomen en beperkt is. Zelfs de mensen die – al dan niet officieel – heilig zijn verklaard zijn mensen met zo hun eigenaardigheden en gebreken. Vraag het degenen die in hun nabijheid leven maar eens. Hoewel een heilige niet perfect is, is het wel iemand die op een belangrijk, ingrijpend, cruciaal moment een uitzonderlijke stap durft te zetten. Een stap die mogelijk wenselijk is, maar voor de ander onverwacht of niet logisch. Omdat er moed voor nodig is. Een stap die een voorbeeldfunctie heeft voor een ander. Een unieke stap met een positief na-ijleffect. Deze perfecte stap maakt ook een heilige niet volmaakt.
