Je kunt als mens nooit volledig autonoom en onafhankelijk zijn. Al is dat misschien stiekem je droom of ideaal. Alleen als je je bewust bent van je afhankelijkheid en je kwetsbaarheid ben je werkelijk onafhankelijk. Omdat je je grootheid en je kleinheid onder ogen ziet. Je weet dat er dingen zijn waar je weinig controle over hebt. Je weet dat je dingen niet kunt, niet weet. Je weet dat je niet alles in de hand hebt. Gevoelens van machteloosheid en afhankelijkheid kunnen je boos en opstandig maken. Wil je je werkelijk zelfstandig voelen dan is het de uitdaging om je machteloosheid en afhankelijkheid als een menselijk gegeven te zien. Dus je gaat er niet meer boos om worden, je gaat de strijd niet meer aan; je aanvaardt ze als een gegeven. De kunst is dat je zelfstandig keuzes maakt, autonoom handelt en dat je je daarbinnen volledig bewust bent dat je het niet alleen kunt. Dat je de ander om raad vraagt. Dat je informatie inwint. Dat je steun regelt. Je kunt zelfstandig zijn en daarbinnen intens voelen hoe afhankelijk je bent. Dat sluit elkaar niet uit. De ervaring leert dat als je alles zelf wilt doen, om je zodoende onafhankelijk te voelen, je problemen juist groter worden.
